After The ACT Jubilee Night Concert in İstanbul on October 7th

I am not going to explain just a concert or a musician in this article because it will be a kind of understatement to write ordinarily what I have lived on October 7th in İstanbul. In fact my consciousness and subconsciousness were continuously moving me back and forth since I have heard about the event. However, you know, things you have faced in real life can sometimes simply exceed what you dream. The last Sunday was just one of such days. (I should mention that I will continue on writing in this lyrical and subjective style throughout the post which is consistent with the spirit of music and explain my dreamy view of things. For anyone having a problem about that and waiting a solid objectiveness such as in soccer reviews, I advise changing the channel.)

I took the flight in the early morning from Ankara (capital of Turkey) to İstanbul. Just after landing on airport I made my way to Arnavutköy quickly. The beautiful reason why I am so excited and being in rush is that I was going to meet founder of ACT, Siggi Loch, for lunch before ACT Jubilee Night Concert. Easier than said, Siggi (Siegfried) Loch has realized his dreams of producing the music he likes by founding ACT, which is one of the most important jazz labels in Europe.  I could not even made a question list but at least I managed to take some notes on my phone. I have had just basic goals in this meeting: preventing myself from getting too excited, trying to listen carefully and not to talk too much. Frankly, I am not quite successful on attaining such goals. Forgive me, I was with my role model and asking for guidance.

Although Siggi Loch has vast experience in music and life, I have found him quite sincere and modest. I mean, I feel like I am not talking with someone who worked with legendary Arif Mardin and Nesuhi Ertegün for Warner Music and founding ACT records company. He became more important for me with his each comment and story about music and musicians. He has not come alone to Turkey, his wife Sissy Loch was with us at the lunch. Both of them liked İstanbul very much. We have talked about our meals, streets and wines. He has mentioned that he fall in love with İstanbul and it’s been 20 years since they last visited İstanbul.

We sometimes remembered the legendary musicians, sometimes talked about new talents during our lunch with creator of ACT. Esbjörn Svensson was the main topic for a long time. According to Siggi Loch, Esbjörn Svensson Trio is the best trio of their era and From Gagarin's Point of View is a very important album in jazz history. We fell in sorrow when he was talking about his passing away and we saw Sissy Loch crying while she was explaining Esbjörn Svensson’s wife and sons. Siggi Loch said “At first, I just decided to finish ACT after Esbjörn passed away but there were lots of new talents in the label. Michael Wollny is especially important for me with his special talent and you will see what I am talking about tonight. After I have considered these, my decision was on continuing.” I felt that pianists are especially important for Siggi Loch. He has explained their musical adventures with Vijay Iyer in detail. We have talked about his last album Accelerando and his success of becoming cover for Downbeat magazine in UK. Iiro Rantala, who is one of the talented new pianists of ACT, was mentioned as possibly the most technically successful pianist of the label so far by Siggi Loch. I have learned that Siggi Loch likes his album Lost Heroes very much just like me.

In order to relief the environment a bit after Esbörn Svensson’s depressing story, I have asked to Siggi Loch the first thing that come into his mind when I say Turkish music. After some trial, we have learned that he has listened to percussionist Burhan Öcal in one of his performance and liked it. When I asked him whether I should stay as a music enthusiast or I can do something professional about music, Siggi Loch started to tell us a fabulous story of jazz world guided with legendary Turkish music producers Arif Mardin and Nesuhi Ertegün. The last days of Nesuhi Ertegün, the East-West label and his Warner Music days... The moment that he said “All these people are Turkish then why not?“ probably is when seeds that will change my life in future are planted in my brain. I have felt a certain self-respect with these important words. We learned that he does not like two things. One is working with musicians whose main concentration is on money and the other one is listening to music while doing something else. I was about to ask him to take me and educate as a disciple but I restrained myself. After that fabulous meeting we have said goodbye to each other to meet again at the concert. Siggi Loch told me that he had a surprise for me at the concert by calling me with my name. While I was trying to decide on whether this is dream or real life, I just shook hands with him and left.

There was another good concert 2 hours before ACT Jubilee Night in İstanbul Lütfi Kırdar Hall. Miles Smiles project gathered many wonderful musicians who are Miles Davis’ students at the same time. We have listened many qualified variations of Miles Davis’ compositions at this concert. The Hammond performance of Joey DeFrancesco and drummer Omar Hakim were highlights of the night. We have faced with a certain reverberation and reflection problem in this concert due to acoustic design of the hall. Thus, the overall effect on the audience was not as good as it should be considering the musicians’ performances. Although the emptiness of the hall approximately to the half of it due to Fenerbahçe-Beşiktaş football match is not important for me, I think the organization should check itself and take it as a feedback.

I have met Siggi Loch and Sissy Loch again between two concerts. Siggi Loch was carrying my gift in his hand which was my surprise. The new album of Wolfgang Haffner, Heart of the Matter, which is not released yet. It is hard for me to explain my feelings at the moment that I took it.

After having a great day and warming up with a good concert it was time for ACT Family Band to be on the stage. Siggi Loch was on the stage just before them. He seemed a bit sorry to have seen the hall is only half-full. However, he has shortly  shared the 20 years history of ACT label by mentioning names of Nesuhi Ertegün and Arif Mardin. He also dedicated the night to them. The concert started with a problem in the microphones and our high energy level is disturbed a bit. I think the reasons were the previous night’s ACT Jubilee concert in Malmö, Sweden and the Miles Smiles project just before this concert preventing the musicians to perform a soundcheck. However we had the wonderful Nils Landgren on the stage. He is someone who knows what to do when and affects people not only with his music but also with his charisma. He managed to save the night and made a perfect intro. He gave a perfect description of a meal to explain the diversity and richness in ACT label all around the world. While Nils Landgren was starting to do that there was just Lars Danielsson on his double bass at the back playing a walking bass instead of his well known lyrical tunes. After that Nils Landgren invited his friends from ACT Family Band one by one: drummer Wolfgang Haffner, pianist Michael Wollny, saxophonist Céline Bonacino, trumpeter Verneri Pohjola, vocalist Caecilie Norby and guitarist Johan Norberg. Each new musician took part in the first piece Family Stew by adding their partitions and in the end, the whole band finished it together. Johan Norberg and Nils Landgren performed a very emotional piece from their nostalgic Chapter Two project called Get Here just after that. Johan Norberg participated in the concert as another famous guitarist of ACT label since the regular member of Family Band Nguyen Le is not with the band. The playlist was very similar to previous ACT Jubilee Nights with some interesting differences: But This One Goes in Four from Ancient History (2012) album of Verneri Pohjola, Zig-zag Blues from Céline Bonacino’s Way of Life album, Lonely Dancer from Michael Wollny, Silent Way from Wolfgang Haffner’s album Shapes, Hymn (from Liberetto) and Pasodoble from Lars Danielsson, Bei mir bist du schoen and Dead Princess from Arabesque (2011) of Caecilie Norby and a Joni Mitchell cover Both Sides from her voice and Stars in Your Eyes from last album of Nils Landgren. 

Performances are given by changing configurations of artists on the stage. Nils Landgren took part in more pieces than what I expected with his velvet soft voice. His tiredness that is obvious from previous night could not prevent him from making incredible trombone solos. The highlights of the performance were the mimics of Lars Danielsson while performing with his double bass, Nils Landgren’s raising arms through the end of the solos and Michael Wollny’s dances with his piano. Once again, the last performance of the band just before the encore was Dodge The Dodo of From Gagarin’s Point of View (1999) of Esbjörn Svensson Trio. The guitar solo intro from Johan Norberg for Dodge the Dodo was incredible. Michael Wollny proved himself again in this extraordinary piece having nice piano partitions. I did not understand whether he danced with the piano or played it. There is a profound and organic connection between his hands and instrument. His cold tone remembering us the Scandinavian tradition was so nice. We continued to remember the legendary Esbjörn at the encore. When Nils Landgren mentioned the name of Esbjörn Svensson the audience responded with applause. Love is Real was created by Esbjörn Svensson Trio and Josh Haden (son of Charlie Haden) in the album Seven Days of Falling (2003) of the trio. It is actually based on the composition Believe, Beleft and Below which is in the same album and lyrics are written and sung by Josh Haden. We have listened Love is Real from Nils Landgren as the main vocal and Caecilie Norby as the side vocal. While Verneri Pohjola is playing the ballad Nils Landgren closed his eyes and Caecilie Norby looked down. We dived into dreams, sorrow, melancholy and asked why again. 

And the concert ended just like that. I have taken lots of autographs on my albums. I almost have all albums of Nils Landgren and Lars Danielsson but the meeting could be realized only after that concert. It was so easy for them to remember me because of my social networking, blogging and my dedication to ACT label. I was like meeting some relatives from my family. 

As a summary I was as happy as I can be. The only huge missing one was Esbjörn Svensson, whom I could not met in this life. However, I am sure that he was on the stage and between us during and after the concert since there are lots of people thinking and dreaming about him. I know that’s a dream but you know, people live what they feel.  

7 Ekim ACT Jubilee Night Konseri’nden Aklımızda Kalanlar

Bu yazıda size tek bir konseri veya özellikle bir müzisyeni anlatmayacağım. Çünkü 7 Ekim günü olanları her zaman başımdan geçen müzikal maceralardan biri gibi anlatmak o günü biraz hafife almak olur. Aslında bugünü aylar öncesinden duyduğumdan beri bilinç ve bilinç altım beni yerle gök arasında devamlı hareket ettirmekteydi. Ama olur ya, bazen yaşadıklarınız hayallerinizi aşar. Geçtiğimiz pazar işte böyle bir pazardı. Konuyu bu hamaset stili ile bu abartı seviyeye taşıdığım şu satırlarda olanları daha da duygusal ve müziğin ruhuna da uygun bir şekilde sübjektif bir perspektiften ve kendi hayali dünyamdan anlatacağımı belirtmek ister futbol yorumu gibi bir şey bekleyenlerin ise kanalı değiştirmelerini tavsiye ederim. 

Sabah erkenden Ankara'dan İstanbul'a uçtum 7 Ekim’de ve hava limanından da doğrudan Arnavutköy'e uçarak vardım o pazar sabahı. Acelemin ve heyecanımın nedeni ise onunla görüşecek olmamdı. Sevdiği müziği, hayallerini gerçekleştirerek kurduğu ACT ismi altında üreten Siegfried(Siggi) Loch ile ACT Jubilee Night konseri öncesi yemek için buluşacaktık. Kafamı toplayıp bir soru listesi bile hazırlayamadım son ana kadar ama neyse ki telefonuma bir kaç not almıştım. Yine de tek bir konsantrasyonum vardı o da heyecanıma yenilmeyip gevezelik yapmadan onu dinleyebilmek. Becerebildin mi derseniz, hayır. Ne yapayım rol modelim ile karşı karşıyaydım, bana bir yol göster diyordum ona. 

Yılların tecrübesine, yaşanmışlıklarına, bilgisine ve duygusuna sahip Siggi Loch’u oldukça mütevazi ve sıcakkanlı buldum. Yani karşımda Arif Mardin, Nesuhi Ertegün gibi efsanelerle Warner Music firmasında çalışmış ve şu an ACT ismi ile Avrupa cazını yönlendiren bir insan yok gibiydi. Bütün o ağırbaşlılığın yanında müzikle, cazla, müzisyenlerle ilgili yaptığı her yorumla, aktardığı her anekdotla biraz daha büyüdü gözümde. Yalnız gelmemişti Siggi Loch, eşi Sissy Loch ile beraberdi. İkisi de çok beğenmişlerdi İstanbul’u. Yemeklerinden, şaraplarından ve sokaklarından bahsettik bol bol. Arnavutköy'ün manzarasına bakarken İstanbul'a aşık olduğundan ve en son 20 yıl önce geldiğinden bahsetti.

ACT’nin yaratıcısı ile yaptığımız sohbette kimi zaman eskiler hatırlandı kimi zamansa yeni yetenekler konuşuldu. Esbjörn Svensson konunun odak noktasındaydı uzun süre. Siggi Loch'a göre Esbjörn Svensson Trio döneminin en iyi triosu ve From Gagarin's Point of View albümü jazz tarihinin en önemli albümlerinden. Siggi Loch, Esbjörn'ü anlatırken hepimiz yutkunduk ve çocuklarından ve eşinden bahsederken Sissy Loch’un gözlerinden yaşların indiğine tanık olduk. "Çocuğum gibi görüyordum Esbjörn Svensson'u. O aramızdan ayrılınca ACT'yi kapatmaya karar verdim ama bir sürü yeni yetenek vardı. Özellikle Michael Wollny, gerçek bir dahi, bugün siz de göreceksiniz. Sırf onun için bile devam ettirmeliyim diye düşündüm." dedi Siggi Loch. Onun için ACT çatısı altındaki piyanistlerin yeri çok ayrıymış gibi geldi bana. Uzun uzun Vijay Iyer'den, onun son albümü Accelerando'dan ve Downbeat dergisine kapak olduğundan bahsetti. Genç yetenek olmasa da ACT ile yolları yeni kesişen Iiro Rantala'dan konuştuk. Harika albüm Lost Heroes'dan ve yeni yayınlanacak olan albümden bahsettik. Teknik açıdan ACT'nin karşılaştığı en geniş spektrumlu ve başarılı piyanist olabilir diyor Siggi Loch, Iiro Rantala için.

Konuyu biraz yumuşatmak adına Türk müziği deyince aklınıza ilk ne geliyor diye Siggi Loch'a sorduğumda bir kaç deneme yanılmadan sonra Burhan Öcal'ı bir yerlerde dinlediğini ve çok beğendiğini öğrendim. Konu buradan Arif Mardin ve Nesuhi Ertegün gibi Türklerin jazz dünyasına verdikleri inanılmaz katkılara geldi. Ben Siggi Loch'a sadece bir müzik hayranı olarak devam mı etmeliyim yoksa sence ben de inandığım müzik için daha önemli birşeyler yapabilir miyim diye sorduğumda işte o zaman jazz prodüktörleri tarihinin bizden birileri tarafından yönlendirilmiş hikayesini dinlemeye başladık. Nesuhi'nin son günleri. East West plak şirketi. Arif Mardin'in caz dünyası için önemi. “Bütün bu işleri yapanlar Türk, neden olmasın?” dediği anlar zannedersem benim için en önemli olanlardı. Bir özgüven geldi üstüme başıma, ileride hayatımı değiştirebilecek şeylerin tohumları beynime atıldı gibi sanki. Parayı çok ve en önde düşünen müzisyenlerle çalışmaktan ve müzik dinlerken başka bir şey yapmaktan hoşlanmadığını öğrendik. Sayın Siggi Loch, lütfen beni yanınıza alıp müridiniz olarak yetiştirin diyecektim ama tuttum kendimi. Bu güzel sohbetin ardından akşam konserde görüşmek üzere ayrıldık ve “Konser alanında sana bir sürprizim olacak.” dedi Siggi Loch bana ismimle hitap ederek. Rüya mı hayal mi derken ellerini sıkıp ayrıldım.

7 Ekim Pazar akşamı 20:30’daki The ACT Jubilee konserinden önce yine Lütfi Kırdar’da önemli bir konser daha gerçekleşti. Saat 18:30’da başlayan konserde Miles Smiles konseptinde sahnede birçok önemli ismi gördük. Miles Davis’in bestelerinin oldukça farklı ve güzel düzenlenmiş hallerini yine zamanında onunla beraber çalmış müzisyenlerden dinledik. Joey DeFrancesco’nun harika Hammond performansı dikkat çekiciydi. Yine de onu daha önceden North Sea’de dinleyen arkadaşımızdan daha iyidir aslında diye bir yorum kulağımıza çalındı. Harika solo performansı ile olduğu kadar düzenlemelerin ve performansın altyapısına can katan Omar Hakim akıllarda kalan müzisyendi. Bu konserde genel olarak Lütfi Kırdar Kongre Salonu’nun akustik kondisyonlarına bağlı olarak ciddi bir yansıma ve reverberasyon problemimiz vardı. Bu sebeple de genel etki istenildiği ölçüde değildi. Pazar gününün Fenerbahçe-Beşiktaş maçına denk gelmesi ile ilgili olabileceğini öğrendiğim böylesi ünlü müzisyenlerin konserinde salonun yarı yarıya boş olması sorunu ise beni çok ilgilendirmemekle beraber organizasyonun kendisini biraz sorgulaması için bir sebeptir diye düşünüyorum.

İki konser arasında, ACT Jubilee Night konserinden hemen önce Siggi Loch ve eşi ile Lütfi Kırdar'da karşılaştık. Siggi yemekte söz verdiği ve bana hediye etmek istediği Wolfgang Haffner'in henüz piyasaya sunulmamış Heart of the Matter albümünü de yanında getirmiş. Albümü aldığım andaki mutluluğumu tarif edemem.

Mükemmel geçen bir gün ve güzel bir konserle ısınmanın ardından o beklenen konserin anonsuna gelmiştik nihayet. ACT Family Band sahneye çıkıyordu. Hemen öncesinde Siggi Loch sahneye geldi. Çıkarken, sanırım yarısından fazlasını boş gördüğü salon birazcık moralini bozdu. Yine de 20 yıllık ACT hikayesini Nesuhi Ertegün ve Arif Mardin isimlerini de anarak bizlerle paylaştı ve geceyi onlara ithaf ettiğini belirtti. Gece ses düzeneğindeki mikrofonların sıkıntısı ile başladı ve tepelerde gezinen enerjimiz biraz hayal kırıklığına döndü. Bunun sebebi bana göre hem bir gece önce İsveç Malmö’de verilen ACT Jubilee Night konserinden dolayı müzisyenlerin geç gelmeleri ve ses kontrol yapamamaları hem de Lütfi Kırdar’da konserin hemen öncesinde Miles Smiles konserinin olmasıydı. Ama sahnede muhteşem Nils Landgren vardı. Neyi ne zaman nasıl yapacağını bilen ve sahnede müziği ile olduğu kadar karizması ile de dinleyicilerini etkileyen biri o. Bu işin de üstesinden geldi ve çok etkili bir giriş yaptı. ACT'nin, Avrupa'nın hatta bazen dünyanın çok farklı ülkelerinden topladığı sanatçıları ile oluşturduğu zenginliği anlatmak için çeşnili bir yemek tarifi yaptı. Bu sırada arkada sadece Lars Danielsson tanıdık bas tonu ile alıştığımız lirik melodiler yerine temel bir bas hattı çalmaktaydı. Devamında Nils'in davetleri ile davulcu Wolfgang Haffner, piyanist Michael Wollny, saksofonist Céline Bonacino, trompetçi Verneri Pohjola, vokalist Caecilie Norby ve gitarist Johan Norberg sahnedeki yerlerini aldı. Her yeni gelen sanatçı ilk parça Family Stew'in kendisine ait partisyonlarını çalarak sonunda sahnede bir bütün halini aldılar. Bu performansın hemen ardından normalde ACT Family Band’de gitarist olarak yer alan ünlü Vietnamlı müzisyen Nguyen Le’nin konsere katılamamasından dolayı diğer ACT Jubilee Night gecelerinden farklı olarak Nils Landgren ve Johan Norberg'in Chapter Two'dan hatırlanacak nostaljik çalışmalarından biri Get Here ikili tarafından icra edildi. Devamında ACT Family Band’den diğer ACT Jubilee Night konserlerine benzer olmakla beraber ilginç değişiklikler de içeren bir parça listesinde şu eserler çalındı; Verneri Pohjola’nın ACT’den 2012’de yayınlanan Ancient History albümünden But This One Goes in Four, Céline Bonacino’nun tek ACT albümü Way of Life’dan Zig-zag Blues, Wolfgang Haffner’in Shapes albümünden Silent way, Lars Danielsson’dan Hymn ve Pasodoble, Michael Wollny'den Lonely Dancer, Caecilie Norby’nin Arabesque (2012) albümünden Bei mir bist du schoen, Dead Princess ve yine onun sesinden bir Joni Mitchell coverı Both Sides, Nils Landgren’in son albümünden Stars in Your Eyes. 

Sahnede sık sık değişen konfigürasyonlarda performanslar verildi. Nils Landgren güzel ve kadife sesi ile beklediğimden daha fazla parçada yer aldı. Bir gece önceki konser kaynaklı ve her hallerinden belli olan yorgunluğu uzun ve enerjik trombon soloları yapmasına engel olmadı. Lars Danielsson’un mimikleri, Nils Landgren’in trombon sololarında sonlara doğru devamlı kalkan kolları ve Michael Wollny’nin piyanosu ile dansı konserin ana merkezindeydi. Jubilee Night’ın bisten önce son olarak çalınan eseri yine müteveffa Esbjörn Svensson’un o unutulmaz 1999’da yayımlanan From Gagarin’s Point of View albümündeki en başarılı bestelerinden Dodge The Dodo parçası oldu. Özellikle parçanın girişinde Johan Norberg’in gitar introsu unutulmazdı. Michael Wollny çok önemli bir yetenek olduğunu bir kez daha piyano partisyonları eşsiz bu eserle ispatladı. Dans mı etti tuşlarla, piyano mu çaldı anlamadım. Gerçekten sinir bozucu bir organik bağ vardı elleri ve enstrümanı arasında. Kuzey Avrupa’lıları hatırlatan buz gibi de bir tonu. Dodge the Dodo ile daldığımız hatıralara biste devam ettik. Nils Landgren bis performansından hemen önce “şu an aramızda olmayan arkadaşımız” diye Esbjörn Svensson’dan bahsettiğinde salondan alkışlar yükseldi. 2003 Seven Days of Falling albümünde yer alan duygusal beste Believe Beleft Below’a Charlie Haden’in oğlu Josh Haden’in söz yazması ile ortaya çıkan Love is Real’i ana olarak Nils Landgren ve yan olarak Caecilie Norby’nin vokalinden dinledik. Verneri Pohjola trompeti ile baladı çalarken Caecilie Norby yere baktı, Nils Landgren ise gözlerini sımsıkı kapadı. Hayallere, isyana, hüzne ve melankoliye daldık.

Ve öylece bitti bu konser. Çıkışta birçok albüme imza alıp hepsi ile sohbet ettik. Neredeyse bütün albümleri vardır Nils Landgren’in ve Lars Danielsson’un bende ama tanışmak şimdiye kısmetmiş. Doya doya özlemimi giderdim. ACT firması ile olan duygusal bağım, blogum ve yazılarım sosyal paylaşım platformları sayesinde zaten birçok müzisyen tarafından bilindiğinden beni hatırlamaları kolay oldu. Sanki yıllardır tanıdığım insanlarla bir araya gelmiş gibiydim.

Mutluydum kısacası. Tek eksik Esbjörn Svensson’du, hayattayken tanışamadığım efsane. Ama onu düşünen, seven bu kadar insan bir araya gelince onun konserde sahnede, konser sonrası aramızda gezindiğini hissettim sanki. Hayal işte ama ne yaparsınız, insan ne hissederse onu yaşar.